olağan sabahlar..

sabahlar, ahh sabahlar!

uykuma yenik düştüm ve günün en sevdiğim zamanını uyuyarak geçirdim. bu sabah başak beni uyandırıp, bana çok güzel bir kahve yaptığını söyleyince onu kocaman öptüm. ve kendi kendime keşke bir kız kardeşim olsaydı dedim..

içinde olduğum psikolojik deprem(ler) beni bu hale getirdi evde başka birilerini isteyebilir durumdayım şayet (:

asıl olay şudur ki, annemi aradım. evet yaptım bunu. o kadar hissiyatsızım ki sadece konuşmayı not edicem galiba  :f

anne: egecim, bebeğim, nasılsın? aramanı bekliyordum.

ben: hmm, anne, iyiyim sen nasılsın?

anne: iyiyim bitanem, burası çok kötü, kasvetli. izmir'in tadını çıkar vallahi. (gülücük de saçıyor)

ben: evet evet tahmin edebiliyorum. anne ben doktora gittim kanamalar için işte. önümüzdeki hafta bir operasyon geçiricem, yani sanırım, evet.

anne: neler söylüyorsun____

ben: parça alıcaklar rahim ağzından.

anne: bir dakika bir dakika. saçmalama ege. yavaş olalım. hangi hastaneye gittin? doktorun kim? kim gördü yani seni? ender bey vardı orda, benim ameliyatımı yapan sen bilmezsin.. hemen operasyona gireyim deme. dur tamam, istanbul'a geliyorsun hemen.!

ben: kasvetli değil miydi oralar anne?

anne: ege saptırma konuyu! adam akıllı bir doktorun görmesi gerekiyor. Mehmet'i yollayayım mı alsın seni?

ben: hayır, sakın!! anne çok istiyorsan sen gel ha? olur mu? ben gelmeyeyim..

anne: tamam ama ben hafta başında gelebilirim. o zamana kadar müdahale ettirme olur mu? ender bey'i ararız.

ben: anne ender bey baktı zaten. off! zaten yeterince zor tamam mı? haber verdiğim için şükretmelisin.

anne: ah, teşekkür ederim egecim!! sinirlerimi tepeme çıkarıyorsun şu laflarınla! babanı aradın mı?

ben: hayır. arayacağım.

(ilk onu aradığımda seviniyor, böyle bir durumda bile evet.)

anne: tamam bebeğim benim, ben arayacağım seni. teyzene de gidebilirsin kalmaya..

ben: anne okula başlayacağım, bornovadan balçovaya gidemeyeceğim kusura bakma! 

anne: nasıl biliyorsan egecim. kanama çok mu?

ben: herzamankinden çok değil. hastalık dönemi gibi işte. ama tabi kan kalmadı vücudumda. sen merak etme. başak benimle kalıyor. nisan da gelicek bu gün.. yalnız değilim yani.

anne: seni seviyorum egecim. geleceğim. öpüyorum.

ben: görüşürüz anne.

ağlamak istiyorum, babamı aramak istiyorum. ama arayamıyorum.. vallahi elim o telefona gitmiyor.. istanbul'a gideceğime rusya'ya gidip bıçak altına yatmayı tercih ederim!! evet yaparım bunu.. ama önce babamı aramam gerek.. hey baba demem gerek, anlatmam gerek..

başak bu gün erkekarkadaşıyla buluşacak. bunu da yazmalıyım çünkü çok enterasan bir hikayeleri var.. oğlan ankara'da okuyor. ve internetten tanıştılar. birbirlerini hiç görmeden, hiç dokunmadan, koklamadan yaklaşık 5 ay ilişki yaşadılar. ve en sonunda yazın başında (evet benim evimde :D ) buluştular. dünyada bu kadar tatlı bir çift daha görmedim, tanrım o öpüşmeler, sevişmeler, birbirleriyle dalga geçmeler.. benim evladım gibiler gerçekten (:

ve bu gün de oğlanın ankara'ya dönmesi gerek. herşeye rağmen dün gece onunla değil benimle kalan başak'a sevgilerimi sunuyorum. benim sarı saçlı küçük sevgilim o :) 

ama benim de elimde nisan hanımlar olacaklar.. dvd getirecekler, bira getirecekler.. içeceğiz azizim.. (:

bu gece balık-rakı yapmak istiyoruz. sahilevleri'ne gidip şöyle bir dağıtmak. fikir başak'la nisan'dan çıktı ama itiraf etmeliyim çok çekici :D kabul mu edicem ne...

bazen dost dedikleri şey çok işe yarıyor be..